دیدار رمضانی اعضای کانون هنرمندان بیرجند با مدیرعامل شرکت کویرتایر

بیــرجند! ای شمس طالع بر وطن
آمدم سویت از آذربایــجان
گشته­ام من شهرهای بس کلان
در درشتی از تو برتر دیده­ام
آفرین­گویان تو: چرخ فلک
جمله خوبی، در تو گشته خاتمه
بر تو از این عاشقت صدها درود
ای که در تاریخ نامت سرفراز!
کاش بودی مرمرا پای دوان
رکعتینی را گزارم در دُرخش
درنوردم شاخِن و گازارِ تو
تا که بینم شُهرت شَهرت ز چیست؟
در نظافت، شهرِ چون آئینه، تو
چیست راز شادی اندر کام تو؟
نام تو از شهر شُشتر پیشتر
حمدگویت هر که خورد عنّاب تو
آفریدی فاضل و فرزان چو بحر
سعدی از شیراز، مهمان تو بود
شاعر شکّرشکن، ابن حســام
چشم بینا خواهد از روی کرم
باشکوهی چون شکوهی را که دید؟
بشنو از نی، چون کیانی می زند
آفــریدی نیک مردانی ولی
کاشکی هر شهر، دور اندیش داشت
غیرت و آگاهی­اش بستودنیست
آن کویر از هر چه جنگل، سبزتر
یارب! این بیرکند را آبــاد دار
باغهایش پُر بَر و پر آب باد
بیشــه او خالی از شیــران مبــاد
مادرش، باشد چونان آمــوزگار
باغران ماند بلند و جاودان
بر شهیدان و حکیمانش سلام
من نگفتم کلمه­ی ناصــائبی
 

ای فدا کرده به میهن، جان و تن!
از دیار بهجت و ستــارخان
مشهد و تبریز و یزد و اصفهان
در درستی، بهتری نشنیده­ام
هم مَلِک، هم مُلک و هم جمله مَلَک
ای فدایت گوسپندانم همه!
بر تو باید از دل و از جان سرود
در بلندای زمان، چون سرو ناز
تا دوان گردم به اوج باغران
مسجدش را بنگرم از هر دو رُخش
شوکتیه، قلعه و بازارِ تو
واقعاً در خاک تو، خاشاک نیست؟
در بیابان، خطّه سبزینه تو
اعتلا و ارتقای نام تو؟
افتخارت از دو کشور بیشتر
زعفران و یا زرشک ناب تو
آوریدی گنجی و ناقوسِ شهر
شعر سعدالدین نزاری را ستود
کرده قند پارسی بر ما تمام
تا که در خاک تو بیند آن علم
از کیانی نغمه را بلبل شنید
گوئیا آتش به جانی می زند
می­نزایی قــرن­ها یک زینــلی
همچو او، بذری به شهرش می بکاشت
در مرامش ناامیدی هیچ نیست
روزی خود را برد هر رنجبر
مردمش را از دل و جان شــاد دار
باشد ایمن از بلای سیل و باد
جوهــر اندیشه، بی پیــران مبــاد
کودک ایمن از گزند روزگار
کــال­ها همواره جوشان و روان
تا قیامت اقتدارش پرقوام
جز دعا چیزی ندارد نائبی